Kajtek – bo tak wszyscy go nazywali, miał 74 lata. Niski, drobny, ale niezwykle szybki, przebojowy, dynamiczny z niesamowitym dryblingiem. Starsi kibice Broni Radom pamiętają jego akcje, strzały z dystansu, asysty. W 1979 roku był filarem drużyny, która awansowała do drugiej ligi. W kolejnych latach był jednym z najlepszych zawodników. Pozostał do końca swojej przygody z piłką wierny jednemu klubowi. Zresztą po zakończeniu kariery bywał na trybunach niemal na wszystkich meczach.

Jego syn Krzysztof odziedziczył smykałkę po ojcu. Również przez wiele lat grał w Broni, dziś pomaga w akademii szkolić młodzież.

Andrzej Banaszkiewicz jednocześnie był sędzią piłkarskim. Nieźle sobie radził w tej profesji. Gdyby przygodę z gwizdkiem zaczął wcześniej, pewnie odnosiłby jeszcze większe sukcesy.

Przez wiele współpracował z Radomskim Okręgowym Związkiem Piłki Nożnej. Prowadził ewidencje, zliczał kartki, był aktywny w Wydziale Gier i Dyscypliny. Niezwykle lubiany przez środowisko piłkarskie.